De boreling
Nu is het mijn beurt een kind de wereld in te sturen. Ik heb erover gedacht, de rampzalige menselijke natuur, de neiging tot massavernietiging, de smeltende kappen, de hete hangijzers van de fanatieke religie, maar niet langer dan enkele seconden. De keuze voor het leven is zo evident als je Grace van Jeff Buckley hoort, een merel wormen ziet pikken, de volmaakte compositie van DeLillo’s Onderwereld leert kennen of je net tegenovergesteld verloren weet in Célines Reis naar het einde van de nacht. De kans dat mijn zoon ooit in de armen zou liggen van en in slaap gezongen door één van de zusjes CocoRosie. De gedachte dat mijn dochter de perfecte monoloog zou spreken en dat ze slimmer zou blijken dan elke man. Een vader hoeft niet te kiezen.
Ik voel de onbedwingbare behoefte een nieuw leven te leven door de ogen van mijn kind. In feite, in gedachten, besta ik zelf al niet meer. De dood is niet het sterven, maar het opgaan in een afspiegeling van jezelf.
Het kind komt, het is een kwestie van dagen, en ik zit in een tunnel zonder houvast aan de wanden. Het afwachten is als een wonderlijke gewichteloosheid.




