De boreling

Nu is het mijn beurt een kind de wereld in te sturen. Ik heb erover gedacht, de rampzalige menselijke natuur, de neiging tot massavernietiging, de smeltende kappen, de hete hangijzers van de fanatieke religie, maar niet langer dan enkele seconden. De keuze voor het leven is zo evident als je Grace van Jeff Buckley hoort, een merel wormen ziet pikken, de volmaakte compositie van DeLillo’s Onderwereld leert kennen of je net tegenovergesteld verloren weet in Célines Reis naar het einde van de nacht. De kans dat mijn zoon ooit in de armen zou liggen van en in slaap gezongen door één van de zusjes CocoRosie. De gedachte dat mijn dochter de perfecte monoloog zou spreken en dat ze slimmer zou blijken dan elke man. Een vader hoeft niet te kiezen.

Ik voel de onbedwingbare behoefte een nieuw leven te leven door de ogen van mijn kind. In feite, in gedachten, besta ik zelf al niet meer. De dood is niet het sterven, maar het opgaan in een afspiegeling van jezelf.

Het kind komt, het is een kwestie van dagen, en ik zit in een tunnel zonder houvast aan de wanden. Het afwachten is als een wonderlijke gewichteloosheid.

De Latijnse ridder

Introductio

Aan gindser kim gloort de heloranje zon. Het kwaken der eenden is nauwelijks merkbaar verdwenen in de eerste ochtendlijke stonden. Het riet ruist en een wasbeer peutert zich een weg tussen de voegen van de kinderkopjes op zoek naar vers insectenvoer.

Anachronismio

Langs de kant van de weg staat een half weggevreten reclamebord van Media Markt, groen uitgeslagen na een recente helse ozonpiek. In de smalle reep die de gracht vormt tussen de weg en het koeienlandschapje ernaast, ligt De Morgen van 25 januari 2023, nog in elkaar gevouwen alsof ze zich knus in een lekker zittende brievenbusgleuf waant.

Personagio

Michel tuurt in de weide de einder af met zijn verrekijker. Hij is een ridder met een polshorloge en in zijn rugzak een Blackberry, maar zijn paard is keurig beslagen door een oude smid en heeft oud-Middeleeuwse tooi om. De lange dagreis uit het Oosten heeft hem danig vermoeid.

Antecedentio

Er komt een dame voorbij met fuckme-botjes. Ze zwaait Michel vriendelijk gedag. Vastberaden kruipt Michel op zijn paard, om nader met haar kennis te maken. Vanonder haar koperen krullen kijkt ze Michel nu speels aan. Haar uitdagende houding stemt niet overeen met haar meisjesachtige, wat tuttige garderobe. Ze heeft een salamanderbeet op haar kuit. Michel ontwaart okselhaar dat bijgeknipt is.

Actiosatisfactio

Hun blikken kruisen zich niet als degens, maar omstrengelen elkaar als twee slangen die in beider staarten happen. Michel kleedt de vrouw langzaam uit. Zij vleit zich gewillig neder in het halfhoge gras. Michel bemint haar als een jonge schoolknaap. Onder zijn plukkende vingers kreunt zij al snel, als doet het ook wel pijn en vreest ze blauwe plekken of kleine bloeduitstortingen. Op Michels voorhoofd vormt zich een zilte druppel van de ingespannen concentratie.

Postcoïto

Meteen na de daad neemt de vrouw een spriet helmgras in de mond. Michel hijst zich terug in het harnas en zoekt zijn paard op. Hij kijkt niet achterom, maar weet dat een paar intense vrouwenogen in zijn rug branden.

Outroductio

De hemel kleurt stilaan azuurblauw. In het zwerk cirkelen nachtzwaluwtjes slaapdronken een strakke figuur. In galop kiezen paard en ruiter voor de onbestemde horizon die op hen wacht. Het is bijna middag en de vrouw herinnert zich haar afspraken. In het gras blijft de afdruk zichtbaar van haar volle bips, en de sierlijke kronkel van haar zonet nog sidderende rug

 

♣ Opgedragen aan Achille van den Branden, de sneltreinlezer.

Margarita von Weiffellust

Ik zou het zwijgen van alle commentaar willen zijn. Het fluisteren in haar mooie oortjes. Kijk hoe haar minirokje opwipt, hier in Barcelona. In den vreemde te zijn, ver van huis, gebonden door God noch gebod.

Kijk, Margarita heeft haar lippen rond een Callippo. Lolita kust haar Ola-la-la.

Te smelten in deze hete zon.

De geur van bloemen, viooltjes, hier in Spanje. De paarse vlekken op het plaveisel. Links een zwerm mussen, rechts het kraken van een oudemannenheup. De auto’s die luider voorbijzoeven dan hun snelheid vereist.

Binnen staat een kleine koelkast met flessen ijswater voor de schoolgaande kinderen, die hier het einde van het drinkgelag van hun ouders afwachten.

In huis nummer 13 maakt Olivia zich op voor de komst van haar minnaar.

Op tien meter van mij staat nog steeds het kleine meisje Margarita. De haren van haar ranke moeder, en misschien ook wel haar langgerekte klaagzang.

In Barcelona maakt de avond zich op voor de streken van velen.

Funny, because it’s true

Sociale netwerken veroveren ApartheidWeb 2.0

Negers hebben geen LinkedIn en makakken heb geen Facebook.

Onze virtuele sociale netwerken zijn niet meer dan een huichelachtige luchtspiegeling.

≈

Humo zet de streepjes op de €

Het blad legt deze week de belspelfraude bloot, zodat ze zélf op uw centen kunnen azen.

Van anti-etablishment to sell-out: u hebt toch ook al de elfendertigste quintessentiële dvd uit de ikweetniethoeveelde speciale reeks. Aan slechts 7,99 euro!

≈

Annelies Rutten ambieert rol in Schnabble & Babble

Woorden schoten te kort bij de passage van De slimste mens tijdens Uitgelezen in Gent. Letterlijk: ze kwam niet verder dan het stamelen van enkele onsamenhangende lettergrepen.

Rutten leeft zich in haar nieuwe rol in als eekhoorn Schnabble: ze heeft opeens meer interesse in eikels dan voor een normaal mens gezond is.

≈

Herman Schuermans klopt allochtonen het geld niet uit de zakken

Dankzij dure ingangsprijzen hoeven minderbegoeden tenminste niet naar het lamme gezeik van Lenny Kravitz te luisteren.

Rock Werchter wint voor het derde jaar de prijs van Beste festival ter wereld. Nu nog de Vlaams Belang-erepenning voor Reinste Groepsgebeuren en Herman heeft zijn lommerrijke oude dag onder de Ijzertoren verdiend.

You fuck you’re in my blood

Nog meer Jane Kelly: You Fuck You’re In My Blood. Mooi portret van Pete Doherty

De ontmaskering van Fritz Schlagröhm

Aalter, Genève - Het Vlaams Venijn is niet meer. Fritz Schlagröhm, een Zwitserse postbeambte annex lokaal karaokefenomeen, is na maandenlang onderzoek van de Europese opsporingsbrigades gearresteerd in zijn schuilplaats in het Oost-Vlaamse Aalter en uitgeleverd aan de Zwitserse autoriteiten.

Schlagröhm werd gezocht voor zware fraude met poststukken en valsheid in geschrifte ten tijde van zijn 9-jarige carrière als postsorteerder en later als postbedeler. De zaak ging aan het rollen toen bleek dat Schlagröhm maar lieft 8 miljoen poststukken had achtergehouden en gedupeerden in de plaats steevast flyers voor Schlagröhms karaokebar in de bus kregen.

In Vlaanderen had de Zwitserse voortvluchtige zich een dubbelidentiteit aangemeten. Onder het pseudoniem Pieter De Crem wist hij zich op te werken als adviseur van de koekjesfabriek van de familie De Beukelaer. Toen hij ook daar de deur werd gewezen, nadat een werknemer hem had zien pissen in het deeg, infiltreerde Schlagröhm succesvol in de grote Vlaamse politieke middenpartij CD&V. De kale Schlagröhm mat zichzelf een met Vlaamse klei gemodeleerde pruik aan, ging een verstandshuwelijk aan met de dochter van een bevriend politicus en gedijde zo achteloos tussen zijn confrators.

De Crem kon na algemene chantage van het volledige politieke bestel (op de jaarlijkse gangbang in de weide achter het huis van Vlaams eco-magnaat Jos Geysels had hij maar liefst 18 uur bezwarend filmmateriaal opgenomen dat hij dreigde op YouTube te zetten) in de nieuwe regering de portefeuille van Defensie bekleden. Na verscheidene aanslagen van huurmoordenaars in opdracht van politieke opposanten én partijgenoten te hebben overleefd -de kogels ketsten steevast af op De Crems met Botox gebetonneerde façade-, besloot het politieke bestel in zijn verleden te gaan spitten. Er wordt vermoed dat het de bevriende politicus was die de autoriteiten op het spoor van Schlagröhm zette. Schlagröhm werd dinsdagnacht opgepakt in zijn woonst te Aalter, dat hiermee naast zijn bekendste inwoner ook zijn burgervader verliest. De deportatie gebeurde met een vliegtuig van het Belgisch leger.

Dinsdag 5 februari werd door de verweesde Aalternaren meteen ingehuldigd als jaarlijkse Dag van de Schlagröhm. Op deze herdenkingsdag zullen de inwoners van Aalter elk jaar een groot karaokefestijn aanrichten en een dag lang een symbolisch brievenbombardement sturen naar de nieuwe aartsvijand Zwitserland.

©Fleuters 2008 All rights reversed

If we could undo psychosis

Achtereenvolgens The death of Sandy, If we could undo psychosis 1 en If we could undo psychosis 2, van de briljante hand van Jane Kelly.

Het einde van het tweede gezicht

Er is niets dat een man niet aan zijn vader doet denken: zijn ongepoetste schoenen, zijn voorkeur wat betreft vrouwen, zijn haarsnit en -niet in het minst- de manier waarop hij zich voortbeweegt. Niet zelden zie je van vader op zoon na verloop van tijd identieke familiekiekjes opduiken. Het enige dat verschilt is de drager.

(Albert Vigoleis in Het einde van het tweede gezicht)

Kunst voor drummers

Het meest hou ik van triviale verbanden. Ze doen je de wereld niet begrijpen, maar je leert tenminste begrip op te brengen voor wat je niet kan vatten. Net als in je dromen zijn de inconsitenties het verslavendste.

Op wikipedia vind je een mooie verwijzing naar een schrikbarend snel verstorven rockband wanneer je Jeroen Bosch opzoekt:

In de clip van ‘Until it sleeps’ van Metallica zijn scenes te zien die zijn gebaseerd op de werken ‘Ecce Homo’ en ‘De Tuin der Lusten’.

Metallica heeft een ganse generatie nu verstofte katoorklerken en informatici grootgebracht - ze dragen te grote, verbleekte tattoeages onder hun Marca-hemden als stille getuigen van hun jeugdzonden . Prachtband, met prachtfans die cd na cd van buiten leerden en in hun te koud gestookte studeerkamertjes op de muren bonkten bij de zwartste nummers.

In de clip van ‘Until it sleeps’ zie je onder andere Metallica-drummer Lars Ulrich pronken met een blauwe verenboa. Op wiki lees je het volgende over de kunstcollectie van deze notoire kwal:

Deze drummer bezit een rijke beeldende kunstverzameling met de nadruk op de Cobra-beweging, waaronder werk van Karel Appel. Van deze kunstenaar heeft hij vooral werken van zijn latere periode. Ook bezit hij werk van Asger Jorn en Willem de Kooning. Lars’ vader was via de Kopenhaagse “The Blue Note” jazzclub bekend met Asger Jorn, een groot jazzliefhebber. De drummer weet te vertellen dat het spontane, ongedwongen creatieve proces de overeenkomst is tussen Cobra en Metallica.’

Toegegeven: Cobra zou perfect de naam van een metalband kunnen geweest zijn.

Geef mij Hugo Claus die op zijn sterfbed z’n eigenste versie van Creeping Death toonzet boven een langsslepende solo van Kirk Hammett.

Seksscene

Zij streelt de binnenkant van mijn dijen met eierdons.

We liggen in bed, waar anders, maar nog meer liggen we in elkaars tergende aanwezigheid. Reeds een kwartier is er niets dan strelen, kijkt ze af en toe uit het raam, krult ze haar haar rond een vinger en bijt ze met ingespannen blik één van haar nagels af.

Ze heeft de langste vrouwenbenen dat ik ooit zag. Het ene zie ik niet, wegens onder haar magere kont gevouwen, maar het been dat hier nu voor mij ligt is glad, soepel en heeft een kleur die neigt naar die van door rozig licht beschenen Sahel-zand. Aan dat been bevindt zich aan het uiteinde geen voet.

Het is geen trippelen, de bewegingen die mijn vingers maken van boven naar onder en terug, die langzame autostrade die scheen, knie en dij vormen. Het is tellen.

Geen tien minuten later herinner ik mij niet meer waar het tellen stopte. Zij ligt nu zwaar hijgend onder mij en ik berijd haar zoals alleen een man die in staat is te vergeten dat kan. We bezondigen ons aan handelingen die alle moeders ter wereld verboden hebben, staan strak in het zweet, met spieren die soepel glanzen van de inspanning.

Een hoogtepunt is niet aan de orde. We gaan niet eens de diepte in, maar blijven zweven aan de oppervlakte. Het is werken, fysiek consumeren en produceren.

Ze duwt me van zich af. Aan dat ene been zit geen voet. Daar staat ze in profiel aan het raam. Ze lijkt een kapstok.

Ik ben niet de man voor fetishen. Met het eierdons streel ik, hurkend aan het raam, haar onvolledige been. Ik recht me langzaam, zij slaat eerst één been rond mijn bekken, daarna het tweede.

We doen handelingen, door moeders verboden, waar zweet door verdampt. Wat er in de kamer is: mijn ontemperbare hijgen, het zedig zwijgen van mijn geweten, het tasten, het net te ver gaan en dan schuldeloosheid afsmeken.

Ze komt heel stil, piepend klaar. Ik kijk hoe haar neusvleugels hun microdansjes doen.

Dan slaat de werkelijkheid op mij als een ijskoude deken.