‘t Is eigenlijk wel wijs, bloggen, vooral als je het over jezelf kan hebben.
Ik heb het over mijzelf
Jij hebt het over mijzelf
Hij/zij/het heeft het over mijzelf
Wij hebben het over mijzelf
Jullie hebben het over mijzelf
Zij hebben het over mijzelf
Note to self: copyright this. Dit wordt basisstof voor studies Nieuwste Tijden van binnen twee decennia. De Blogneurose in het Verwesterde Globalia, veelgebruikte thesistitel, mooie en ontroerende werkstukken. CASHA CASHA!
Het kan ook anders. Ik vind dat Maya ook best een interessante dag heeft gehad.
Maya stond op met een zwaard in haar rug. Ze had gedroomd van ridders en draken.
Het ontbijt nuttigde zij rechtopstaand, de gsm tussen nek en oorschelp klemmend, gekluisterd aan het voicemailbericht van haar naar New York verhuisde onkel. Hij vraagt zich af of België splitst, en indien niet, of de banana splitst.
En dan komt het gedicht van Maya, het komt zoals het komt, al langemaandenlang:
Onkel van New York
Uw snuit die ruikt naar pork
Uw snuit die ruikt naar pruimkepruim
Uw snuit die ruikt naar vork
Onkel van New York
Onkel van New York
Uw snuit die knort van gruimkegruim
Uw snuit is veel te kort
Een gedicht dat zij ten berde brengt als de herinneringen de bovenhand halen. De kelder van stoffig antraciet en de kraaien in de verte. De dikke slierten spinrag, als verwelkte barbapapa. De tong van Onkel, de vette, bruine Onkeltong die onder rokranden heen glipt op zeer hete zomerdagen tijdens heel warrige tuinfeesten.
Maya gaat werken in het kantoor van Thomas Cook vol frisgeschoren dames en fleurig geparfumeerde herenklantendienstmedewerkers, met kinderen (gebroed, gebroed!) die de gewoonste en dus mooiste voornamen ter wereld hebben. Celia’s, Lou’s, sommigen Elliott, Jacques, Fernando.
Uren gaan voorbij als seconden gaan voorbij als ben ik al wakker want ik ga weer net slapen. De dag heeft niet bestaan, is een afgesproken wit zakdoekje van de dame die Tijd heet naar de grote Varkensbeer der Sterfelijkheid. Er was enkel dat gedicht, bestemd voor geen bloemlezing dan het in cortex gegrifte herinneren van Maya.
‘t Was het waard, deze dag, zij het amper. Een maaltijdcheque wordt Maya niettemin toegekend.
