Ik ben een klein schrijversmannetje in een hoekje, dat met een klein pennetje kleine waarheden neerpent, grote woorden schuwt en het midden houdt tussen voorzichtig proberen en omzwachteld choqueren. Psychologisch ben ik een schaduw die zachtjes fluistert.
Lichamelijk ben ik een HULK. Ik ben groen, groot en heb enorme striemende aders op de gespierde kabels die rond mijn enorme karkas gesponnen zitten. Ik ben een imposante brug over een kilometers brede rivier, begaan door duizenden mensen, bereden door triljoenen gasbellen producerende wagens. Ik ben sterk en built-to-resist. Ik stort niet in, nu niet, later niet, nooit, nimmer en ook niet de dag daarna. Ik ben voor eeuwig een mens in het graniet van het leven.
De pen die ik vasthoud versplinterde reeds meermaals. Ik knijp er bruut twijfelende woorden uit. Tussen reeksen van crunches en kryptonshakes door spui ik trillende Zeitgeist-metaforen.
Als jij de kamer binnenkomt, prinses Eindeloosheid, lichten de gedimde spotjes op, ontwaak ik uit m’n droom en gaat de wereld weer door met draaien.
