Zoals men automutileert door met een scheermesje in de arm te kerven, zo doet het herlezen van de tekst van Jacques Brels ‘Laat me niet alleen’ me elke keer onnoemelijk veel, zij het heel erg louterend, pijn. Dit is gefraseerd Nederlands, getrokken uit briljant getrokken Franse pennestreken, van puur goud.
Brel moet stenen kloten gehad hebben, zo’n dictie bij deze tekst. Als een god uit de Oudheid. Zou moeiteloos elke battle winnen met moderne woordenaars uit het Wilde Westen.
Meedogenloos teder. Onmenselijk menselijk. Hoe kan de dood nu vat op hem gehad hebben? Alle kunst en schoonheid zijn zinloos.
