Grace von Umwelten gold als een van de belangrijkste literaire talenten in Berlijn in de jaren ‘90. Ze maakt faam op de secundaire school met haar stilistisch zeer geavanceerd proza en belandde in een van de vele schrijversgroepen aan de universiteit. Ze onderhield veelvuldige contacten met Amerikaanse schrijvers als Douglas Coupland en Dave Eggers, die van haar hand een uitgebreide verhalenreeks plande in zijn blad McSweeney’s. Met postmodern genie Mark Z. Danielewski (Het kaartenhuis, Het vijftig jaars zwaard e.a.) onderhield ze een ‘onpersoonlijke correspondentie’, die zal gebruikt worden in Danielewski’s nieuwe boek ‘Niets dan omwentelingen’.
Naast haar literaire talent kon von Umwelten buigen op een enorme levendsdrang en een licht onderkoeld, zij het zeer aantrekkelijk voorkomen (ze figureerde meermaals in shows van Ditta von Teese). Het was dan ook voor velen een heel grote verrassing toen zij zich op 31 december van het leven beniem in haar flat in Wilmersdorf bij Berlijn.
Hieronder een fragment uit een nagelaten bericht, geschreven op enkele post-its:
[... De dood haalde mij in. Ik kon schrijven wat ik wilde, de dood kon ik er niet mee verslaan. Ik ben 25, men ziet mij als een talent, maar elke keer ik iets afmaak vraag ik mij af: is het dat nu? Zal dit van mijn leven overblijven? Ik besef dat het zinloos is. En hoe mooier ik schrijf, hoe pijnlijker het gevoel van nutteloosheid. Het leven is een lege doos, die iedereen om je heen probeert te vullen met mistgordijnen van onwaarheid. Ik zou willen dat ik geen enkele zin geschreven had, dan was ik rustig gestorven. Ik ga nu. Na mij komt iemand die met woorden het Eeuwige Leven zal schapen. Ik wens die persoon veel geluk toe.].
Grace von Umwelten zal volgens haar eigen wilsbeschikking begraven worden in het Braziliaanse regenwoud, in aanwezigheid van niets dan ongeletterden.
